Weihnachtsfredde?
Wenn
et wedde Weckmann jitt
un
dat Märtesfürche brennt,
wenn
et ovends fröhe düste widd,
duet
et net mi lang, dann öss Advent.
Jede
wönsch sich dann en festliche Zick
un
Fredde dehem un en de Welt.
Doch
wo me luèt: nur Haß und Strick,
un
keene, der de Fredde hält.
Waren
jetz de Pänz ens fräsch
hann
se Angst fürm hellige Mann.
Brave
föngen ene Telle om Desch
möt
Printe drenn un Marzipan.
Alles
freut sich add op de hellige Nach.
Doch
vürher widd nur jejag un gehetz,
als
hätt dat Johr nur dä ene Dach.
Un
waröm waht me dann imme bis zuletz?
Domols
han Hirte ihr Schof bewach.
Die
huèten plötzlich Engel sönge:
En
Betlehem wär en dä selbe Nach
e
Könk gebore un en ene Krepp ze fönge.
Dat
wahde hät jetz endlich e Engk.
un
jruße Freud wär övverall.
De
Heiland, dä allen Fredde brenk,
dä
wär dat klene Könk en dem Stall.
Verdattert
von dem „Ihre sei Jot in de Hüh“
han
die Hirte dä Engel zogehurt.
Se
fongen en Betlehem ne Stall möt Strüh,
en
däm die Botschaff Worhed wuèd.
Die
Hirte waren de erste op de Welt,
die
Weihnachtsfredde wirklich erlävv.
Jeht
et oss dann nur öm Geschenke un Jeld
un
öm e besonders jood Weihnachtsgeschäff?
Für
drei Weise war für 2000 Johr,
ne
Stäèn dat Zechen am Firmament,
dat
dä erwahte Königk gebore wor,
wie
et geschrevve stond op Perjament.
Die
drei han Geschenke opjelade:
Weihrauch,
Myrre un e ne Büggel Jold.
Dä
Stän trock vüran, un wo dä däht wade,
war
nur e ne Stall. Off do ne König wonne sollt?
En
de Krepp log e Könk, dat se angelach.
Dat
han se beschenk un erwessen ihm Ihr.
Dröm
fiert me Dreikönich noch höckzudach.
Ävve
wösse me wirklich noch wofür?
Noch
imme wenn et Weckmann jitt,
kütt
kuet do no och de Advent.
Doch,
off die Botschaff Worheet widd,
weil
en de Stuff de Adventskranz brennt?
Wenn
jede dat dät, wat wirklich nüdig öss,
Wär
keene hongerich, un kenem wär et kalt.
War
dat Weihnachtwunde janz ömmesöß?
Hann
die Engel nur dä Schoof jätt vezallt?
(von
Heinz Dahlen, Roisdorf)
|